گتوزو: با تعصب ایتالیایی صعود میکنیم، بزنم به تخته!
به گزارش ورزش سه، آتزوری در حالی قدم به جهنم سارایوو میگذارد که سایه سنگین دو دوره غیبت در جام جهانی بر سر این تیم سنگینی میکند. گتوزو که به روحیه جنگندگیاش معروف است، اعتقاد دارد تیمش برای عبور از این صخره سخت، بیش از هر چیز به غیرت و تعصب ایتالیایی نیاز دارد. او در این نشست، پاسخهای صریحی به ادعاهای سرمربی بوسنی و شایعات پیرامون اردوی تیمش داد.
متن کامل پرسش و پاسخهای جنارو گتوزو پیش از این دیدار حساس:
سوال: پیش از بازی فردا شب چه احساسی دارید؟
فکر میکنم هر کسی که در دنیای فوتبال فعالیت میکند، برای چنین شبهایی زنده است. وقتی گزگز ناشی از تنش را زیر پوستتان حس میکنید، یعنی اتفاق خوبی در جریان است. ریسک بزرگی در میان است و خودمان هم میدانیم که دو دوره است به جام جهانی نرفتهایم. ما به انرژی نیاز داریم و فردا باید هر چه انرژی داریم در زمین خالی کنیم.
سوال: فشار روی نیمکت تیم ملی ایتالیا را چطور مدیریت میکنید؟
از روز اول این یک مسئولیت عظیم بوده است. من این فشار را با تمام وجود حس میکنم و امیدوارم بتوانم آن را به یک نیروی مثبت تبدیل کنم. باید به بازیکنان اعتمادبهنفس تزریق کنم؛ ما شانس صعود داریم. تیم پیشرفت کرده و اگر مثل گذشته زیبا بازی نمیکنیم، برای من مشکلی نیست. تاریخ ما نشان داده که با ذهنیت درست، اراده و کمی سرسختی، میتوانیم به اهدافی برسیم که کسی انتظارش را ندارد.
سوال: نظرتان درباره صحبتهای سرمربی بوسنی و استراتژی «اتوبوسی» او چیست؟
کتمان نمیکنم که وقتی با ریچو و بونوچی صحبت میکردیم، میدانستیم روزهای سختی در پیش داریم. شنیدم که باربارز درباره پارک کردن اتوبوس حرف زده؛ اما او یک پوکر باز حرفهای و باهوش است. بوسنی تیمی نیست که فقط دفاع کند. ما میدانیم که تفاوتی بین ولز و بوسنی نیست و بازیکنان من هم این را میفهمند. آنها تیم باکیفیت و فیزیکی هستند.
سوال: از تقابل با ادین ژکو چه حسی دارید؟
من به ندرت در فوتبال اشتباه میکنم. وقتی در هایدوک بودم، میخواستم او را با خودم بیاورم؛ آن زمان در فنرباغچه بود اما منابع مالی ما اجازه نداد. ژکو یک قهرمان بزرگ و یک مرد واقعی است. از حرفهای مثبت او درباره خودم تعجب نمیکنم، چون ما با هم دوست هستیم. او فردا در استادیوم خودش بازی میکند و باید مراقبش باشیم.
سوال: پیامی برای مردم ایتالیا دارید؟
هیچ پیامی ندارم؛ عمل آنها گویای همه چیز است. از آن ۱۰ میلیون نفری که شب گذشته بازی را تماشا کردند تا کسانی که سالهاست استادیومها را پر میکنند، آنها همیشه پشت تیم بودهاند.
سوال: چرا باید به پیروزی تیم شما در بازی فردا خوشبین باشیم؟
امیدوارم مردم ایتالیا را ناامید نکنیم. ما با میل و ارادهای بیپایان وارد زمین میشویم. مهمترین بخش تاریخ فوتبالی ما همین است: ما قهرمان نشدیم چون از همه قویتر بودیم، بلکه به خاطر روحیه رقابتی وحشیانه و تابآوریمان به قله رسیدیم. فردا نباید این روحیه را فراموش کنیم.
سوال: از شکست و حذف دوباره نمیترسید؟
وقتی بازیکن یا مربی هستید، بازیها سخت میشوند، مخصوصاً وقتی حق اشتباه ندارید. شما نمیتوانید شکست را بپذیرید. از نظر من، ما مشکلات تاکتیکی بازی قبلی را شناسایی کردهایم. هفت ماه پیش ما در دفاع شکننده بودیم و حریفان به راحتی وارد محوطه جریمه ما میشدند، اما در این هفت ماه تیم یاد گرفته که خطر را حس کند. شاید خیلی تهاجمی و درخشان نباشیم، اما الان تیمی را ترجیح میدهم که در زمین محکم باشد و کمتر زجر بکشد، حتی اگر به قیمت از دست رفتن زرق و برق بازیمان باشد.
سوال: وضعیت چمن استادیوم را چطور ارزیابی میکنید؟
نباید به این چیزها فکر کنیم. چمن بد فقط یک بهانه است. اگر زمین بد باشد، برای هر دو تیم بد است. فکر کردن به زمین و تماشاگران مخصوص ضعیفهاست. من زمین را دیدهام و به نظرم مشکلی ندارد. زمینهای بد واقعی را من زمانی دیدم که در هایدوک بازی میکردیم. ما باید روی قدرت تیم حریف تمرکز کنیم، نه کیفیت چمن.
سوال: دوباره به باربارز برگردیم، او واقعاً قصد دفاع مطلق دارد؟
سرگی باربارز یک پوکر باز عالی است... من برای او احترام زیادی قائلم. او مهاجم بزرگی در لورکوزن و هامبورگ بود. مربی دانایی است که میداند چطور خودش را در دل بازیکنان جا کند. بگذارید حواشی مربوط به دیمارکو را کنار بگذاریم؛ آن حرفها مزخرف است. ما احمق بودیم که با دامن زدن به این مسائل به پای خودمان شلیک کردیم. ما همیشه میدانستیم بوسنی تیم باکیفیت و گردنکلفتی است. وقتی به سمت شما میآیند، قدرت فیزیکیشان را حس میکنید. ژکو و مهاجم دیگرشان به خوبی میدانند چطور روی ارسالها حرکت کنند.
سوال: اگر ایتالیا به جام جهانی صعود نکند، چه بلایی سر فوتبال این کشور میآید؟
فکر نمیکنم اینجا جای مناسبی برای بحث درباره این فاجعه باشد. فقط میتوانم درباره خودم بگویم: یک ناامیدی بزرگ و یک ضربه مهلک خواهد بود. من مسئولیتش را میپذیرم چون سرمربی هستم، اما فعلاً اجازه بدهید تمرکزمان را از دست ندهیم. اگر این اتفاق افتاد، بعداً دربارهاش حرف میزنیم.
سوال: آیا حضور در هایدوک باعث شده ذهنیت بالکانی را بهتر درک کنید؟
از دوران حضورم در آنجا لذت بردم. چیزی که در تیم ملی بوسنی میبینم، ترکیبی از بازیکنان فیزیکی و جوانانی است که هیچ ترسی ندارند. آنها جسور هستند و این دقیقاً همان چیزی است که فردا انتظارش را داریم.
سوال: نظرتان درباره عملکرد لوکاتلی چیست؟
او عملکرد خوبی داشت. تصمیم من برای تعویض یا تغییرات، صرفاً فنی و تاکتیکی است. من ترکیب تیم را در ذهنم دارم؛ فردا پنج تغییر خواهیم داشت که بسیار حیاتی هستند. اشتباهاتمان را یادداشت کردهام تا فردا تکرار نشود.
سوال: برای مهار قدرت بدنی بوسنی، از اسپوزیتو استفاده میکنید یا رتگی؟
فردا خواهید دید؛ نمیخواهم هیچ برتری یا امتیازی به حریف بدهم. هر دو آماده هستند و باید ببینیم کدام یک بهتر میتوانند به خط دفاعی تنومند آنها آسیب بزنند.
سوال: تیم شما نسبت به روزهای اول چه پیشرفتی داشته است؟
ما حالا یک گروه متحد هستیم. اوایل گلهای مضحکی میخوردیم و در زمین شکننده بودیم. در یک بازی با اولین خطر به دردسر افتادیم و بازی برده را نزدیک بود لو بدهیم. اما الان پیشرفت کردهایم. دیلورنزو علیرغم مصدومیت شدید به ما ملحق شده و این نشاندهنده تعصب بازیکنان است. کسانی میگفتند این بازیکنان برای پیراهن تیم ملی ارزش قائل نیستند، اما من تعهد را در چشمهایشان میبینم. برای این پسرها هم که شده، امیدوارم به هدفمان برسیم. من به این تیم افتخار میکنم، حتی اگر اوضاع بد پیش برود، هرچند که امیدوارم اینطور نشود ... بزنم به تخته.